Di AINNA, menguruskan operasi lapangan di kawasan hutan adalah antara cabaran paling rumit dalam rantaian bekalan. Banyak perubahan penting berlaku secara perlahan, tidak menentu, atau dalam tempoh yang sangat singkat.
Suhu persekitaran, kelembapan, kualiti udara, aktiviti hidupan liar, keadaan tanah, aras air, perubahan vegetasi, serta keadaan jalan dan akses kenderaan memerlukan pemantauan berterusan jika pasukan logistik mahu memastikan pergerakan dan penghantaran berjalan lancar.
Berdekad-dekad, satu kekangan utama ialah kehadiran manusia sendiri di lokasi.
Penyelidik dan juruteknik masih perlu ke tapak, mengambil sampel, memeriksa peralatan, melakukan penentu taraf sistem, dan pulang pada jadual yang telah ditetapkan. Ini tetap penting, tetapi manusia tidak boleh berada di dalam hutan sepanjang masa.
Teknologi boleh mengubah keadaan itu.
Penderia pintar, pemantauan jarak jauh, data satelit, perangkap kamera, pemantauan akustik, penderia persekitaran, edge computing, automasi, dan AI boleh memerhati keadaan berterusan tanpa memerlukan pasukan lapangan berada di tapak setiap hari.
Data boleh dikumpul 24 jam sehari.
Sistem boleh merekod perubahan suhu pada waktu malam, mengesan kelembapan selepas hujan, memantau aras air, menangkap bunyi hidupan liar, dan mengenal pasti peristiwa persekitaran yang luar biasa apabila ia berlaku.
Peristiwa sedemikian mungkin terlepas jika operasi bergantung hanya kepada lawatan lapangan yang berkala.
Pemantauan berterusan memberikan pasukan operasi lebih daripada bacaan individu.
Ia menyediakan sejarah, corak, hubungan, dan konteks.
Kami boleh menganalisis bagaimana keadaan tapak berubah merentasi hari, bulan, musim, dan tempoh yang lebih panjang untuk merancang laluan kenderaan, inventori peralatan, dan jadual penyelenggaraan pencegahan dengan lebih baik.
AI boleh membantu memproses data dalam jumlah besar, mengenal pasti anomali, membandingkan lokasi, mengesan corak, meramalkan kegagalan peralatan, mengoptimumkan jadual perjalanan, dan memberi amaran apabila keadaan menyimpang dari julat yang dijangka.
Tetapi teknologi tidak seharusnya menggantikan penyelidik atau krew lapangan.
Sebaliknya, ia harus membebaskan mereka untuk menghabiskan lebih banyak masa pada perancangan, analisis operasi, pengurusan pembekal, penilaian risiko, dan pembuatan keputusan.
Lawatan fizikal masih diperlukan untuk penghantaran, pengesahan, penentu taraf, pemeriksaan khusus, dan penyelenggaraan peralatan.
Perbezaannya ialah lawatan tersebut boleh menjadi lebih bersasar dan berpandukan bukti, bukannya sekadar rutin.
Pendekatan ini juga boleh mengurangkan gangguan terhadap persekitaran yang sensitif.
Kurang lawatan yang tidak perlu bermaksud kurang pergerakan kenderaan melalui habitat, kurang penggunaan bahan api, kurang kehausan peralatan, kurang akses berulang, dan secara berpotensi kurang gangguan terhadap hidupan liar serta keadaan semula jadi.
Teknologi memberi kami keupayaan untuk memerhati ekosistem tanpa menempatkannya secara berterusan.
Matlamatnya bukan untuk memasang lebih banyak peralatan di dalam hutan semata-mata kerana kami mampu.
Matlamatnya ialah mengurangkan kehadiran manusia yang tidak perlu sambil meningkatkan kuantiti, kesinambungan, dan kualiti data saintifik yang tersedia kepada penyelidik.
Kami sedang bergerak daripada model di mana:
manusia mesti masuk ke dalam hutan untuk mendapatkan data
kepada model di mana:
hutan boleh terus menghasilkan data saintifik walaupun manusia tidak berada di sana.
Perubahan itu boleh menjadikan operasi penyelidikan alam sekitar lebih berterusan, lebih selamat, lebih boleh skala, dan lebih menghormati ekosistem yang kami cuba fahami.
